یادداشت های پسری که دیگه چهار ساله نیست
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
شايد نتوان براي از دست دادن عزيزان و نزديكان واژه مناسبي براي انتقال احساس پيدا كرد . بعضي از احساسات آنقدر عميق و تاثير گذار هستند كه در كلمات نمي گنجند و وقتي به آنها فكر مي كني و مي خواهي بيانشان كني زبان از گفتار باز مي ماند . اما تعبير ذكر شده در كتاب 11 دقيقه پائولو كوئيلو از "از دست دادن" ، بهترين تعبيري بود كه در اين زمينه به چشمم خورد :
"از دست دادن هر انسانی که دوستش می داشتم آزاردهنده بود . گرچه اکنون متقاعد شده ام که هیچ کس کسی را از دست نمی دهد، زیرا هیچ کس مالک کسی نیست.
این تجربه ی واقعی آزادی است:
داشتن مهم ترین چیزهای عالم، بی آن که صاحب شان باشی"
24 آذر 94 روزي بود كه پدربزرگم رو از دست دادم . روحش شاد 
====================================
پ . ن : با توجه به اينكه بسيار دوستش داشتم و رابطه عميقي بين ما برقرار بود ، عزاداري من هم در نوع خودش جالب بود . يك بعداز ظهر تمام گريه كردم ، شام نخوردم و با اصرار تمام لباس مشكي تنم كردم ، اون شب با چشم هاي خيس و در حاليكه عكسش رو بغل كرده بودم خوابيدم و از فرداي اون روز تا حالا به زندگي كاملن عاديم ادامه دادم . بدون اينكه اسمي ازش ببرم !!!
يك انسان كاملن احساسي و كاملن منطقي !!!
برچسب: فقدان الشهية,فقدان الاب,فقدان,فقدان الذاكرة,فقدان الجواز في امريكا,فقدان الام,فقدان الاب صعب,فقدان الوزن,فقدان الشهية العصبي,فقدان الحبيب,
نویسنده: نیما میرزاپور